Μυθολογία

Αρχέγονοι µύθοι αποκαλύπτουν τη µακραίωνη ιστορία του βουνού και τη µυθική γοητεία στις συνειδήσεις των αρχαίων Ελλήνων.
Ο Άτλας και η Ωκεανίδα Πλειόνη γέννησαν στην Κυλλήνη τις 7 κόρες τους, τις Πλειάδες, την προσωποποίηση του γνωστού αστερισµού. Μία από αυτές, τη Μαία, την αγάπησε κρυφά ο Δίας από την Ήρα σε µία σπηλιά στην Κυλλήνη και εκεί γεννήθηκε ο Ερµής. Πρόκειται για το οµώνυµο σπήλαιο.
Ο Ερµής είναι θεός του αέρα και η σύλληψη, η γέννηση και η διαµονή του στη σπηλιά δικαιολογούνται διότι, σύµφωνα µε τη µυθική αντίληψη της αρχαιότητας οι άνεµοι πηγάζουν από το εσωτερικό των βουνών. Γι αυτό ως θεός του αέρα είναι ταχύς, αθέατος, κλέφτης, αγγελιοφόρος των θεών, ψυχοποµπός, υπνοδότης.
Την ίδια µέρα της γέννησής του ο Ερµής θέλησε να γνωρίσει τον κόσµο. Έξω από τη σπηλιά του συνάντησε µια χελώνα και από το καβούκι της, στο οποίο τέντωσε χορδές από έντερο αρνιού, κατασκεύασε την πρώτη λύρα. Απόηχος του µύθου διατηρείται στην ονοµασία µιας γειτονικής κορυφής, της Χελυδορέας.
Κατόπιν ο µικρός θεός έκλεψε τα βόδια του Απόλλωνα και όταν αυτός το ανακάλυψε του χάρισε τη λύρα για να τον εξευµενίσει. Αργότερα ο Ερµής επινόησε και τη σύριγγα, το πολυκάλαµο σουραύλι των ποιµένων, που αργότερα θα παίζει και ο γιος του ο Πάνας.
Στην Κυλλήνη, ο Ερµής απέκτησε µε τη νύµφη Δρυόπη, τον Πάνα και µε άλλη νύµφη, τον Δάφνη, τον ιδρυτή της βουκολικής ποίησης. Ο Πάνας είναι η ψυχή των βουνοκορφών, των πηγών και των δασών, ο προστάτης των ποιµένων και των κυνηγών, ο αγαπηµένος των νυµφών. Η Κυλλήνη το υψηλότερο από τα αρκαδικά βουνά (δεδοµένου ότι στην αρχαιότητα ανήκε στην Αρκαδία), ήταν ο τόπος της δράσης του. Πιθανόν εδώ ο Πάνας να ερωτεύτηκε τη νύµφη Πίτυ. Η πίτυς (πεύκο) ήταν ιερό δέντρο. Αυτή τη νύµφη την αγαπούσε και ο Βοριάς, προτίµησε όµως τον Πάνα, διότι ο Βοριάς ήταν πολύ θορυβώδης. Τότε ο Βοριάς για να την εκδικηθεί τη φύσηξε κάτω από ένα βράχο. Εκεί τη βρήκε ξεψυχισµένη ο Πάνας και τη µεταµόρφωσε σε έλατο. Από τότε η νύµφη κάθε φορά που φυσάει ο βοριάς κλαίει και τα δάκρυα της είναι οι σταγόνες του ρετσινιού που στάζουν κάθε φθινόπωρο από τους κλώνους του πεύκου.
Όλες αναφορές στην ποιµενική ζωή δείχνουν τη σηµασία της Κυλλήνης για την κτηνοτροφία στην αρχαιότητα, αλλά και την ξεχωριστή οµορφιά του βουνού, που εµπνέει τη µουσική και την ποίηση.
Άλλοι µύθοι δείχνουν την αγριάδα του βουνού. Ο Ησίοδος αναφέρει ότι όταν ο Τειρεσίας συνάντησε στην Κυλλήνη δύο φίδια αγκαλιασµένα, τα πλήγωσε. Τότε η θεά Ήρα ζήτησε να της πει ποιος από τους δύο, άντρας ή γυναίκα χαίρεται περισσότερο τη σαρκική επαφή. Επειδή η απάντηση του δεν της άρεσε, τον τύφλωσε και ο Δίας ως αντιστάθµισµα του χάρισε τη µαντική τέχνη, ώστε να βλέπει µε τα µάτια της ψυχής.
Ο Αίπυτος, ο γιος του Ελάτου και αδελφός του Κυλλήνα, κάποια φορά που πήγε στην Κυλλήνη για κυνήγι άγριων ζώων, πέθανε από το δάγκωµα µικρού φιδιού.
Από την Κυλλήνη προερχόταν και το µώλυ, το µαγικό βότανο που έδωσε ο Ερµής στον Οδυσσέα, για να γλιτώσει τον κίνδυνο να µεταµορφωθεί σε χοίρο από την Κίρκη. Το συγκεκριµένο φυτό δεν έχει ταυτοποιηθεί, ακόµα και σήµερα από τους µελετητές, µε βεβαιότητα. Σύµφωνα µε µια εκδοχή πρόκειται καθαρά για µυθολογική επινόηση, δεδοµένου ότι και το όνοµα του προέρχεται από τη γλώσσα των θεών. Πάντως η επιλογή της Κυλλήνης ως τόπου προέλευσης του φυτού υποδηλώνει ένα βουνό µε πλούσια και ξεχωριστή χλωρίδα που άγγιζε το µύθο.
Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στην Κυλλήνη υπήρχε και ναός του Ερµή. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας το βουνό ήταν καταφύγιο και ορµητήριο αγωνιστών (περίοδος τουρκοκρατίας και αντίστασης κατά των Γερµανών).

επιστροφή στην κορυφή

Εξερευνήστε τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης