Σπήλαιο Πιτσών

Το καλοκαίρι του 1934 µια οµάδα από συµπολίτες µε επικεφαλής τον φιλόλογο Γεώργιο Β. Καρούκη και τους δασκάλους Κώστα Σταµατόπουλο και Βασίλη Ντόκα ανέβηκαν την απότοµη πλαγιά του Πιτσαδαίϊκου βουνού και λίγο πιο κάτω από την κορυφή Σωτήρα ανακάλυψαν τη σπηλιά και κατέβηκαν µε µεγάλη δυσκολία µέσα σ’ αυτή. Το θέαµα που αντίκρισαν τους αποζηµίωσε για την ταλαιπωρία και δικαίωσε τις αφηγήσεις των παλαιών, που έλεγαν ότι εκεί πάνω στο βουνό είναι η νεραϊδοσπηλιά, που µέσα ζει η πιο όµορφη νεράιδα, σαν µπεις και δεν χαθείς, όλα τα πλούτη του κόσµου θα είναι δικά σου. Από παιδιά άκουγαν αυτό το παραµύθι κι όταν έφθασαν στα βάθη της σπηλιάς κι είδαν τα κατάλοιπα µιας αρχαίας ζωής, αισθάνθηκαν πως είχαν συναντηθεί µε µια σελίδα της ιστορίας του τόπου από τις πιο παλιές, ίσως και την πιο παλιά. Αφού κατέβηκαν, προσπάθησαν να κινήσουν το ενδιαφέρον των αρχών. Αργότερα έγιναν κι άλλες αναρριχήσεις και (σε µια απ’ αυτές και µε τον Π. Δορµπαράκη) µέχρι που κινήθηκαν οι αρµόδιες υπηρεσίες και στις 4 Απριλίου του 1935 στα πρακτικά της Ακαδηµίας Αθηνών καταχωρίσθηκε η ανακοίνωση του Αναστασίου Κ. Ορλάνδου για τα ευρήµατα του Σπηλαίου Πιτσάς.
Τριάντα χρόνια αργότερα (1965) ο καθηγητής Αν. Ορλάνδος πληροφορούσε το παγκόσµιο κοινό για τα σπουδαία ευρήµατα του σπηλαίου Πιτσά µε εκτενές άρθρο του στην ιταλική Enciklopedia dell’ Arte Antica Classica e Orientale, τόµος VI, που περιλαµβάνει λεπτοµερή περιγραφή, ανάλυση, εκτίµηση και χρονολογική τοποθέτηση των ευρηµάτων.
Κοντά στην κορυφή του Πιτσαδαίϊκου βουνού, πάνω στην οποία φθάνει κανείς µετά από κοπιαστική ανάβαση µιάµισης ώρας, ανοίγεται το στόµιο ενός σπηλαίου µε βάθος (περίπου 20µ), γνωστού στους ανθρώπους του τόπου µε το όνοµα της Σπηλιάς του Σαφτουλή.
Τα ευρήµατα περιλάµβαναν: α) ειδώλια και τερρακότες, β) αγγεία, γ) άλλα αντικείµενα από χαλκό, από ξύλο, από κόκαλο, δ) αλλά το πιο σηµαντικό εύρηµα, µοναδικό στο είδος του, είναι οι αναθηµατικοί πίνακες από ξύλο, ζωγραφισµένοι, πολύτιµα δείγµατα αρχαϊκής ζωγραφικής, Βρέθηκαν τέσσερα πρωτότυπα: δύο ακέραια διαστάσεων 15-30 εκατοστόµετρων, πάχος 5-2 και δύο κοµµατιασµένα, µικρότερων διαστάσεων. Στην εξαίρετη διατήρηση του ξύλου πρέπει πολύ να συντέλεσε το κρυσταλλικό στρώµα που δηµιουργήθηκε από το στάξιµο του νερού.

  • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
    (0 ψήφοι)
  • Κατηγορία Αξιοθέατα
  • Διαβάστηκε 3128 φορές
επιστροφή στην κορυφή

Εξερευνήστε τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης